Sorun: çok modül, az bağlam
Rutin, nöbet, harcama, araç bakımı, öğrenme notu ve satın alma planı ayrı ayrı faydalı olabilir. Fakat bunların her biri başka bir menüde yaşayan bağımsız listeler olduğunda uygulama giderek bir “form koleksiyonuna” dönüşür.
HDA’da bu yüzden bilgi mimarisini modül merkezli değil, çalışma alanı merkezli kurdum.
Dört çalışma alanı
Üst seviyede yalnız dört ana yüzey var: Yaşam, Finans & Varlık, Hekimlik ve Hesap & Sistem. Kontrol Merkezi ise bunların üstünde günlük öncelik, hızlı yakalama, arama ve göstergeleri bir araya getiriyor.
Bunun kullanıcı deneyimi açısından önemli sonucu şu: kullanıcı “hangi modülü açmalıyım?” diye düşünmek yerine “şu anda hayatımın hangi alanındayım?” diye düşünüyor.
Kayıtların birbirini anlaması
HDA 9 yönünün asıl fikri yeni menüler değil, bağlantılı kayıtlar. Bir nöbet kaydı öğrenme özetine, bir araç bakım kaydına, bir görev ilgili projeye veya satın alma kaydı varlık yaşam döngüsüne bağlanabiliyor.
Bir kayıt yalnız bulunduğu ekranda anlamlıysa uygulama modülerdir. Aynı kayıt başka alanlarda bağlam üretebiliyorsa sistem haline gelir.
Bu yaklaşım evrensel arama, denetim izi, arşiv, favoriler, CSV/PDF dışa aktarma ve veri sağlığı gibi ortak araçların tüm domainlerde aynı davranmasına da imkân veriyor.
Güvenlik sınırı
Özellikle klinik tarafta entegrasyonun bir sınırı var. HDA’nın görevi tanı, reçete veya tedavi kararını otomatik vermek değil; kaynağı, hesaplamayı, çalışma notunu ve kullanıcı tarafından doğrulanan akışı düzenlemek.
Aynı ilke finans tarafında da geçerli: senaryo planlayıcı veriyle karşılaştırma sunar fakat yatırım kararı vermez. Sistem mümkün olduğunca açıklanabilir, geri alınabilir ve kullanıcı kontrollü kalır.